1944 r. (więzienie Montelupich w Krakowie)
Stoję i milczę. Oczy przerażone widzą tylko ciebie.
Te ropuchy, ci kaci patrzą w naszą stronę... Mrugają do siebie...
Są aż przyjacielscy, mili, poufali – Dwa ptaszki w potrzask złapali!
Teraz będzie szło. No dalej, no!... Stoję i milczę. Nie, to być nie może,
Boże wszechmogący, święty, mocny Boże,
Jezus Maria! Jak strasznie krwią broczysz...
Stoję i milczę. Mówią moje oczy. Złączyła nas Sprawa. Pamiętasz?
W upalną noc czerwcową miałam przyjść na ów cmentarz po twoje słowo.
Niebo wyległo nad nami gwiazd złocistą giełdą,
Po grobach pełzały wonią niewiadome kwiaty.
Podałam twoje pseudo. Szło o broń. Pamiętasz? Szło o granaty.
Tak się zaczęło... Byłeś komendantem.
Byłeś duszą Sprawy i ognia zarzewiem.
Kochałam wraz z tobą nasze święte Dzieło.
Kim byłeś? Im powiedzieć? Ja nie wiem – nic nie wiem.
Niech pytają lasów i ścieżek błotnistych,
sobaczych dróg, dni słotnych i nocy gwiaździstych.
Niech pytają o ciebie, ogniu – komendancie!
Niech pytają, jak walczą polscy partyzanci!
Tam w lesie znajdą wszystko. Trop, słowo po słowie.
Po co mnie mają pytać? Ja nic nie odpowiem.
Stoję i milczę. Oczy szeroko rozwarte.
Patrzę prosto, po męsku, w twarz kredowo białą.
Ręce twoje obwisły wykręcone, martwe,
krwi kropli w twojej twarzy bladej nie zostało.
No tak. Najstraszniejsze, choć oczekiwane
zwaliło się na serce jak głaz, jak lawina.
Ogniu – komendancie! Jedyny... Kochany!
Cierpi we mnie wszystko: żołnierz i dziewczyna.
Pamiętam jak w deszcz, w błoto mknę śmiało rowerem –
O sobie pomyślę kiedyś innym razem...
Jesteś komendantem, ja twoim kurierem,
więc jako twój żołnierz pędzę z twym rozkazem.
O miłości nie było mowy między nami.
Zawsze pośpiech. Rozkaz. Kraków – Sącz – Warszawa.
Tylko raz – tam w lesie – gwiazdy i my sami
lecz i wtedy z nami była nasza Sprawa.
Kiedyś... może kiedyś... gdy będzie po wojnie,
gdy ziemia zaszumi łanem zbóż leniwie,
W wolnej, wielkiej Polsce żyć będziem spokojnie –
zapatrzeni w siebie, nieziemsko szczęśliwi...
Dziś? Prędko – zaraz – pośpiech, rozkaz! Zrozumiano?
Rower, pociąg czy pieszo: Sącz – Tarnów – Warszawa.
Żołnierzem jestem czy też ukochaną?
Cicho, serce!... Sprawa. Nasza święta sprawa. Stoję i milczę.
Widzę oczy twoje, niezwyciężone, drwiące, dumne, dzikie, harde.
Wiem, co oczy twoje powiedzieć mi mogą: „Nie płacz. Nie bądź babą!
Ja mam ciało twarde. Niech boli, nie sypnę nikogo”.
Dobrze. Rozumiem. Mam też twarde ciało.
Łzy babskie? Ach, nonsens! Nie zadrży powieka.
Patrzę wrogom w oczy odważnie i śmiało: „Nie znam tego człowieka”.
Uwaga Autorki: Słowa „Ogniu – komendancie” nie odnoszą się do znanego na Podhalu dowódcy partyzantki – „Ognia” - Kurasia. Często dochodziło na tym tle do nieporozumień, stąd też ta uwaga, gdyż wiersz opowiada historię innej osoby.
1921 – 1942
.jpg)
